Wat doen ze met mijn hoeven?

Ben ik nog maar net hier gaan ze aan mijn hoeven zitten. Daar heb ik toch niet omgevraagd? Kijk dat ze het vuil uit mijn hoeven halen dat is niet zo erg.

Wat doet ze nu?

Is dat niet een erg grote nagelknipper?

Ik geloof niet dat ik dit leuk vind!

Wat heb je nu weer voor een gevaarlijk werktuig?

Een beetje met messen in mijn hoeven snijden, is wel mijn hoef hè!

Zou ze nu tevreden zijn?

Nee dus!

En als dit alles nog niet genoeg is komt ze ook nog met een hele grote nagelvijl!

Maar het ziet er best wel netjes uit!

Dit was dan nog maar een hoef. En ik heb er helaas wel vier! Ik heb het haar, Roosmarijn, lekker heel moeilijk gemaakt. Steeds mijn been teruggetrokken en anders gaan staan. Maar ik moet helaas toegeven dat dit niet geholpen heeft. Ze was te sterk voor mij.

De nieuwe aanwinst!

Zonder paard voelde niet fijn voor Annette en daarom is zij op zoek gegaan naar een nieuwe. Na een tijd zoeken moest dit hem, Jordy, worden.

Omdat ze al een mooie stal gevonden had kon hij al snel gehaald worden.

Rustig staat Jordy te kijken naar waar hij nu is beland.

Helemaal bezweet, het was een warme dag, wordt hij uit de trailer gehaald.

Zo, daar is hij dan. Fijn om na een dikke 2 uur weer uit de trailer te zijn.

Lief koppie toch?

We hebben hem maar snel naar de wei gebracht waar hij de andere paarden kon ontmoeten. Omdat er veel ruimte met bomen en struiken is zijn ze gelijk bij elkaar gezet. Wat natuurlijk best spannend was. Maar het ging super. Natuurlijk wat spanningen maar het ging allemaal heel netjes.

Jordy vond het gras veel belangrijker en ging eerst zijn buik vol eten.

Annette is blij dat het allemaal goed is gegaan, het transport, de ontmoeting met de andere paarden en dat hij nu lekker staat te grazen.

Rust in de wei.

In slagorde!

Toch een kleine spanning onderling.

Maar geen enkel probleem. Jordy gaat op onderzoek en maakt een vriendje.

Wat gebeurd daar in het struikgewas?

Met een gerust hart gaan we naar huis. De volgende morgen vinden we Jordy samen met zijn nieuwe vriendje, Turbo.

Wat heb jij bij je?

Voor de vliegen, prima. Gelukkig geen graasmasker zoals zijn vriendje.

Rust in de kleine kudde en het gaat prima met elkaar. Kleine spanningen worden heel netjes afgehandeld.

Hier komt alles wel goed.

We zijn weer een paar weken verder.

Het gaat goed met ons meisje Pebbles. Ze geniet als ze in de tuin mag liggen.

Zo kan ze alles goed in de gaten houden. Natuurlijk wel steeds aan de lijn zodat ze niet plotseling kan gaan rennen.

Merle snapt dat Pebbles niet mee komt rennen of met de bal wil spelen.

De wondjes op haar voetkussentje en achter op haar hiel zijn gelukkig dicht.

Op 30 mei vierde Pebbles alweer haar 11e verjaardag.

Uiteraard wordt dit gevierd met taartjes.

Helaas wordt er niet lang van genoten en zijn ze binnen de kortste keren verorberd.

Er zijn nu vier weken van het trainingsschema achter de rug, nog 3 te gaan. Voor het eerst hebben wij haar weer meegenomen naar het strandje.

Ze heeft er echt van genoten.

Ze loopt dus best goed met haar vastgezette hak. Als ze versnelt hinkelt ze nog steeds. Maar volgens de orthopeed zal dit minder worden. Hij schreef letterlijk:

Pebbles zal altijd mechanisch mank lopen omdat de hak niet meer kan buigen. Dan lopen ze met een hapje. Meestal gaat dat de komende maanden beter en beter gaan en zal ze ook bij sneller lopen niet meer hinken. Het is nog een stukje aanpassen voor Pebbles.

Over drie weken mag Pebbles weer alles. Zowel zij als wij kijken er naar uit. Dan zijn we in totaal 8 maanden verder na het afscheuren van haar enkelband.

Hoe is het nu?

Wij zijn weer een paar weken verder met Pebbles na de operatie en het verwijderen van de spalk en het verband. De wond van de operatie ziet er prima uit.

Het wondje op haar hiel geneest ook goed. Het gaatje wat er in zit is nu nog maar een millimeter of 2.

Het wondje op haar voetzooltje geneest erg langzaam. In het begin was en bleef het voetkussentje ook dik, maar na overleg met de kliniek geven we 6 weken antibiotica. Dit lijkt te helpen en het voetkussentje is niet meer zo dijk. Ook de wond is een stuk kleiner.

Inmiddels zijn we met het trainingsschema begonnen. Nu in de tweede week mogen we 5 keer 8 minuten met haar wandelen. Haar voetje wordt hiervoor wel eerst verbonden en met wat honingzalf ingesmeerd. Ze loopt dus met een mooi wit voetje.

Wij zijn er best blij mee zoals ze nu loopt.

Ze zit ook graag in de kar, Als we een grote wandeling gaan maken mag ze die 8 minuten halverwege de wandeling lopen.

Maar ze gaat graag terug in de kar en geeft dit dan ook zelf aan. Het is een luxe prinses hoor.

Ook in de tuin houden we haar aan de lijn zodat ze geen sprintje kan trekken als ze iets ziet of hoort.

En achter het hek kan ze vrij spelen en naar binnen en buiten.

Een maatje groter!

Het zwembadje van vorig jaar is zo goed bevallen dat we dit jaar, en eerder in het jaar, een groter zwembad hebben gekocht. Het vullen moet wat preciezer gebeuren en de plooien verwijderaar is dan ook druk bezit het onderzeil recht te duwen.

Ondertussen wordt het trapje in elkaar gezet.

Het duurt lang voordat het bad met elf m³ water is gevuld.

Twee dagen later was het water genoeg opgewarmd om er lekker van te genieten.

Je kan er zelfs een paar slagen in maken.

De eerste bad selfie is weer een feit.

Ik kon natuurlijk niet achter blijven.

Het genieten is begonnen.