Op de terugweg uit Beieren hebben wij bij Mendig getankt en hebben wij een plek gezocht om Merle een stuk te laten lopen. Wij vonden dan ook een mooie wandel plek in de Vulkaan Eifel. Merle vond het heerlijk om haar poten te strekken.

Ook wij hebben genoten van de mooie paden in het bos.

Merle stond regelmatig op ons te wachten.

En bracht ons naar mooie plekjes.

En wachte als er weer eens een foto moest worden genomen.

Een ietwat verlegen meisje bij de rotsblokken.

Merle vond de geur bij een boomstronk veel interessanter.

Nu wordt er op mij gewacht.

Tussen rotsblokken door.

Zal ik een foto nemen of niet?

Merle geniet van een bladerbad!

En verder naar boven.

Waar Merle even poseert.

Voordat we aan de laatste 350 kilometer naar huis beginnen nog even wat lekkers en een onsie van ons drietjes.

Vanwege het hele warme weer hebben wij een wandeling in het bos van Neufarn gemaakt.

Uitzicht vanaf de bosrand.

Merle was gelijk in haar element.

De paden op de lanen in.

Tussen de hoge bomen is het wat koeler.

Ik kan ze niet bijhouden! 😀

Maar ja, ik maak toch af en toe een foto van iets anders, zoals deze “hochsitz.

Of een holle boomstronk.

Een donker stuk.

Een natuurlijke tunnel.

Beetje water voor Merle.

En weer op pad.

En dan zijn we weer aan de rand van het bos.

Met in de verte het kapelletje waar we in 2017 ook hebben gewandeld en Annette heel vaak heeft gewandeld met Smokey!

Nog even genieten van het uitzicht.

En tot slot nog even genieten van wat lekkers in een Biergarten.

Zoals gebruikelijk kijkt Merle toe als ik weer eens een foto maak.

In het voorjaar is het altijd verrassend hoe de natuur veranderd en de bomen weer bladeren krijgen.

Elke boom zijn eigen kleur.

Maar ook mooie bloesem in de bomen.

Koolzaad langs de sloot.

De Paardebloemen doen het ook prima.

De pluizenbollen dus ook.

Ook de boterbloem laat zich overal zien.

Merle vindt dat het lang genoeg heeft geduurd.

Fluitekruid en koolzaad vechten om een plekje.

Volgens Google is dit Judaspenning.

De zon komt nog volop door het bladerdak van de bomen heen.

Genietend van het mooie weer.

Kom nu maar eens mee baas!

Een stuk van het bos staat vol met Daslook.

En de Daslook van dichtbij.

Een stukje waar het zonlicht er direct opvalt.

En dan weer verder tussen de hoge bomen door,

Als je dan weer hier bij de Kreek bent, ben je weer bijna thuis.

Zodra ik een foto maak verstopt Merle zich in de schaduw.

De lente komt er aan. Fris groen op de voorgrond.

Zelfs de bomen beginnen weer groen te kleuren.

Hoe lang zal het dode riet nog langs de oevers staan.

Meestal lopen wij aan de overkant langs die platformen.

Merle komt vast vragen waar ik blijf.

De harde wind trekt strepen in het water.

De schaapjes op de Oosterschelde dijk houden siësta.

De witte bloesem steekt mooi af tegen de blauwe lucht.

Merle wacht wel weer geduldig.

De lente is echt begonnen.

Boven mijn hoofd is het toch mooi!

JaJa, Merle, ik kom.

Oeps, dat ben ik.

Ook lente kleurtjes langs het water.

Dit ligt achter ons.

En dat stukje nog te gaan.

Dijk doorbraak?

De uitkijkpost over de Kreek.