Nebbi’s privé straô

Afgelopen vrijdag Nebbi meegenomen naar het strandje van Ouwerkerk voor zijn privé straô.

Pebbles en Merle gaven hem het goede voorbeeld.

Richting het water.

Aan de kant, want Annette had haar verkeerde schoenen aan.

En weer terug.

En terug. Het strandje is niet zo groot bij hoog water.

Inmiddels ook een beetje blauwe lucht.

Manen wapperen in de wind.

Het was weer genoeg!

Wandelen met Nebbi.

Al een paar keer wezen wandelen met Nebbi. Gezellig met de dames erbij.

Merle en Pebbles vinden het ook gezellig

Ze houden wel alles in de gaten.

Hulp nodig, vrouwtje?

Vrouwtje had onze hulp niet nodig hè Pebbles.

Nog even wat vers gras eten voor hij weer de stal ingaat.

Twee dagen later houden wij die eten stops tijdens de wandeling.

Als er een auto aankomt moeten we altijd even aan de kant. Kan Nebbi weer van het gras genieten en de dames krijgen wat lekkers omdat ze goed geluisterd hebben.

Nog even een foto met Ouwerkerk op de achtergrond voordat we weer teruggaan.

Na Ciara.

De storm Ciara had zijn best gedaan. Op het Neeltje Jans strand was het goed aan de duinen te zien.

Voor beide dames maakt het niet uit. Rennen langs en door het water is altijd leuk.

Pebbles favoriete bezigheid is liggen in het water.

Uitdruppelen en je neus aflikken.

Merle speelt liever voor berggeit.

De duinen hebben er flink van langs gekregen door Ciara.

Merle kan het niet zoveel schelen zolang ze maar kan klimmen.

En er weer af!

Dit gaat niet lukken, Merle!

Dan maar weer richting huis.

Windkracht 8!

Strom op zondag. Toch maar even uitwaaien want de dametjes moeten hun energie kwijt. Met laag water naar het strandje. Erg laag water dus het strandje is 10X zo groot!

Ook die kant op is het een stuk groter.

Een heel eind wandelen dus naar het water.

Sorry, door de harde wind kon ik mijn telefoon niet zo goed stilhouden.

Merle vond het weer heerlijk en heeft alle vogeltjes weggejaagd!

Op de foto’s zie je het niet zo, maar het ging echt knap tekeer. Gestroomlijnde, wapperende haren!

Ook hier was goed te zien hoe laag het water was.

Na een halfuurtje hadden we het wel weer gezien.

Dag lieve Wiebe.

Wij wisten dat je een flinke klap had gekregen nadat je begin 2019 aan je knie werd geopereerd en de daarop volgende alvleesklier ontsteking. In het begin knapte je goed op, maar de laatste maanden ging je hard achteruit. Je was sneller moe en hoefde niet meer zo ver en snel te lopen. Je had problemen met je ogen omdat je geen traanvocht meer aanmaakte. Zonder problemen liet je ze schoonmaken, druppelen en zalven. Ook zag je niet meer zo best en was je af en toe een beetje van de wap, dan wist je het allemaal even niet meer. Je stembanden baarde ons zorgen, blaffen ging soms goed maar vaak klonk het niet best en je maakte soms rare geluiden. Met je speciale “eenden” dieet had je gelukkig geen last meer van je darmen. Je trok je vaak terug in een stil hoekje en sliep 22 uur per dag.
Kortom, door dit alles werd je, met je nog geen 13 jaar, een oud mannetje. Maar steeds zo lief en onze knuffelbeer.
Afgelopen zondag vond je het nodig om een sprintje te trekken. Hierbij scheurde de kniebanden van je niet geopereerde knie af. Dit was de druppel. Te zwak voor een nieuwe operatie en te weinig spieren in zijn andere poot. Wat moet je dan? Door sukkelen met heel veel pijnstilling. Nee dat konden we je niet aandoen. Dat had je niet verdiend.
We moesten je laten gaan, hoe moeilijk dat ook was en is. Rustig ben je ingeslapen. We zullen je zo gaan missen.

Al diep in slaap, vlak voor dat hij aan zijn laatste reis begon.