Vlinders.

De vlinderstruik trekt weer veel bezoekers dit jaar. Het meest zijn het de Atalanta’s die de bloemen bezoeken.

Ze zijn echt mooi gekleurd.

Een goede tweede is de Dagpauwoog.

Mooi die ogen. Ook grappig dat Annette in de Dagpauwoog gewoond heeft.

En nummer drie is de Distelvlinder.

Misschien even genieten van iets anders dan een Distel.

De Gehakkelde Aurelia komt ook regelmatig langs.

Wie deze naam bedacht heeft, stotterde denk ik.

En tot slot de Kleine Vos.

Erg mooi die blauwe vlekjes aan de rand van zijn vleugels.

Ook het Koolwitje (Trix voor sommigen) kwam af en toe langs. Maar die wilde niet stil blijven zitten.

Jordy

Inmiddels een beetje gewend aan zijn nieuwe plaats staat hij lekker bij zijn vrienden te grazen.

Parmantig mannetje!

Waakzaam, je moet alles in de gaten houden!

Voor een snoepje vergeet ik alles.

En lekker over mijn kop krabbelen is al helemaal lekker.

Lekker hoor, kroelen met het vrouwtje.

Even lekker gapen, want ik ben lui.

Mijn tong valt er bijna van uit.

Ben ik geen mooie jongen?

Krijg ik nu eindelijk brokjes?

Kom achter het vrouwtje aan voor de brokken.

Wat doen ze met mijn hoeven?

Ben ik nog maar net hier gaan ze aan mijn hoeven zitten. Daar heb ik toch niet omgevraagd? Kijk dat ze het vuil uit mijn hoeven halen dat is niet zo erg.

Wat doet ze nu?

Is dat niet een erg grote nagelknipper?

Ik geloof niet dat ik dit leuk vind!

Wat heb je nu weer voor een gevaarlijk werktuig?

Een beetje met messen in mijn hoeven snijden, is wel mijn hoef hè!

Zou ze nu tevreden zijn?

Nee dus!

En als dit alles nog niet genoeg is komt ze ook nog met een hele grote nagelvijl!

Maar het ziet er best wel netjes uit!

Dit was dan nog maar een hoef. En ik heb er helaas wel vier! Ik heb het haar, Roosmarijn, lekker heel moeilijk gemaakt. Steeds mijn been teruggetrokken en anders gaan staan. Maar ik moet helaas toegeven dat dit niet geholpen heeft. Ze was te sterk voor mij.

De nieuwe aanwinst!

Zonder paard voelde niet fijn voor Annette en daarom is zij op zoek gegaan naar een nieuwe. Na een tijd zoeken moest dit hem, Jordy, worden.

Omdat ze al een mooie stal gevonden had kon hij al snel gehaald worden.

Rustig staat Jordy te kijken naar waar hij nu is beland.

Helemaal bezweet, het was een warme dag, wordt hij uit de trailer gehaald.

Zo, daar is hij dan. Fijn om na een dikke 2 uur weer uit de trailer te zijn.

Lief koppie toch?

We hebben hem maar snel naar de wei gebracht waar hij de andere paarden kon ontmoeten. Omdat er veel ruimte met bomen en struiken is zijn ze gelijk bij elkaar gezet. Wat natuurlijk best spannend was. Maar het ging super. Natuurlijk wat spanningen maar het ging allemaal heel netjes.

Jordy vond het gras veel belangrijker en ging eerst zijn buik vol eten.

Annette is blij dat het allemaal goed is gegaan, het transport, de ontmoeting met de andere paarden en dat hij nu lekker staat te grazen.

Rust in de wei.

In slagorde!

Toch een kleine spanning onderling.

Maar geen enkel probleem. Jordy gaat op onderzoek en maakt een vriendje.

Wat gebeurd daar in het struikgewas?

Met een gerust hart gaan we naar huis. De volgende morgen vinden we Jordy samen met zijn nieuwe vriendje, Turbo.

Wat heb jij bij je?

Voor de vliegen, prima. Gelukkig geen graasmasker zoals zijn vriendje.

Rust in de kleine kudde en het gaat prima met elkaar. Kleine spanningen worden heel netjes afgehandeld.

Hier komt alles wel goed.

We zijn weer een paar weken verder.

Het gaat goed met ons meisje Pebbles. Ze geniet als ze in de tuin mag liggen.

Zo kan ze alles goed in de gaten houden. Natuurlijk wel steeds aan de lijn zodat ze niet plotseling kan gaan rennen.

Merle snapt dat Pebbles niet mee komt rennen of met de bal wil spelen.

De wondjes op haar voetkussentje en achter op haar hiel zijn gelukkig dicht.

Op 30 mei vierde Pebbles alweer haar 11e verjaardag.

Uiteraard wordt dit gevierd met taartjes.

Helaas wordt er niet lang van genoten en zijn ze binnen de kortste keren verorberd.

Er zijn nu vier weken van het trainingsschema achter de rug, nog 3 te gaan. Voor het eerst hebben wij haar weer meegenomen naar het strandje.

Ze heeft er echt van genoten.

Ze loopt dus best goed met haar vastgezette hak. Als ze versnelt hinkelt ze nog steeds. Maar volgens de orthopeed zal dit minder worden. Hij schreef letterlijk:

Pebbles zal altijd mechanisch mank lopen omdat de hak niet meer kan buigen. Dan lopen ze met een hapje. Meestal gaat dat de komende maanden beter en beter gaan en zal ze ook bij sneller lopen niet meer hinken. Het is nog een stukje aanpassen voor Pebbles.

Over drie weken mag Pebbles weer alles. Zowel zij als wij kijken er naar uit. Dan zijn we in totaal 8 maanden verder na het afscheuren van haar enkelband.